Een ontgroening bij een studentenvereniging in Zweden.
Ontgroening kan even een lastige periode zijn. Soms zijn er vervelende uitdagingen dingen bedacht om de saamhorigheid te vergroten. Tegenwoordig is dat aan strenge regels en beperkingen onderhevig.
Deze foto komt uit Zweden.
Nog niet zo lang geleden kregen Amerikaanse studente die lid wilden worden van een sorority (‘pledge’) tijdens de “Hell Week” iedere dag flink met de paddle op hun blote billen. Ook dat is uiteraard helemaal afgeschaft.
Eerder gepubliceerd op het Daphne Fotoblog op 25 november 2014.
Een vrouw legt uit waarom huilen oplucht omdat ze daarna veel beter de wereld aankan en overwint en hoe ze dat bereikt door op haar billen te krijgen. Dit is een vertaling van haar uitleg.
De noodzaak van tranen – Haar bekentenis
Ik denk dat je zou kunnen zeggen dat ik het leuk vind om op mijn billen te krijgen totdat ik er van moet huilen. Echter, ik denk dat het nauwkeuriger is om te zeggen dat ik de opluchting leuk vind die billenkoek waarbij ik moest huilen mij brengt.
Als mijn emoties zich opstapelen tot meer dan ik aankan, is het een grote opluchting als ik niet meer in staat hoef te zijn om de last te dragen en niet langer geobsedeerd hoef te zijn. Op mijn billen krijgen tot tranen toe is een van de manieren om die opluchting te bereiken. Als ik huil, of het nu vanuit een billenkoek is of gewoon emotioneel overbelast (dat is veel meer destructief en tijdrovend dan een simpelweg billenkoek krijgen) voel ik me vernieuwd; ik ben meer gecentreerd, verkwikt en voel me sterker.
Na een goede huilbui ben ik beter in staat om de wereld aan te pakken en te winnen. Dus, gezien deze dingen klopt het. Ik denk dat ik echt graag op mijn billen krijgt tot tranen toe. Ik weet dat als ik niet huil, de billenkoek mijn frustratie en slecht humeur alleen maar kan vergroten.
Als hij zich over me buigt, en me vertelt dat hij trots op me is, me kust, huil ik soms weer, maar dan van hoe hernieuwd ik me voel.
Eerder gepubliceerd op het Daphne Fotoblog op 28 januari 2016.
Een goede vraag over huiselijke discipline is waarom een vrouw hieraan begint. Een dergelijke relatie is intens en vereist veel inspanning, kennis en communicatie om die gezond te houden.
De volgende tekst is een vertaling van de oorspronkelijke posting.
Een belangrijke vraag over Huiselijke Discipline
“Een zorg die ik heb is over hoe een vrouw dit soort relaties aangaat. Ik denk dat je jezelf echt moet kennen, respecteren en waarderen voordat je de stappen zet naar een DD of HOH relatie. Je moet goed weten waar je voor staat om je grenzen en mogelijkheden te kennen. Om te weten wat goed en fout is voor jou.”
“Een DD relatie lijkt heel intens en vergt veel inspanning, kennis en communicatie om gezond te zijn. De eerste stap moet zijn dat je zelf behoorlijk gezond bent. Ik zeg dit omdat ik geloof dat een vrouw zonder gevoel van eigenwaarde of zelfvertrouwen onderdeel kan worden van een gewelddadige relatie in plaats van een DD relatie.
***Jullie vragen weerspiegelen echt de intelligentie die ten grondslag ligt aan het concept van een dominante huishouding, maar dat betekent niet dat de onderdanige geen partner in het huis is. Veel van de DD of HOH relaties die ik ken, die echt werken, hebben een zeer intelligente en zelfverzekerde vrouw, evenals een rustige, zelfverzekerde en dominante man (de meeste van mijn counseling is met mannelijke geleide koppels – maar er zijn ook veel FLR – Female Led Relationships -, ik verwijs alleen maar naar mijn ervaringen).
De eerste en belangrijkste stap, en meestal waar ik bij betrokken ben, is dat dit in het begin een wederzijds overeengekomen stap is en dat er toestemming wordt gegeven aan de dominante partij dat discipline deel uitmaakt van de relatie. De vrouwen die ik ken die het meeste uit dit soort relaties halen vertrouwen in de man of vriend om te helpen voorkomen dat ze de controle verliezen, het in balans houden, en het begrijpen van dit is ook een grote vorm van communicatie en zorgzaamheid.
Op je tweede vraag – je hebt helemaal gelijk, en waar billenkoek of DD verkeerd gebruikt wordt, is als vrouwen met een laag gevoel van eigenwaarde of geen respect voor zichzelf een relatie aangaan met een gewelddadige man – en zich laten overtuigen dat ze verdienen wat ze krijgen – wat absoluut verkeerd is. De rol van de onderdanige is om te behagen, om te begrijpen hoe ze zichzelf moet ondersteunen en hanteren. De rol van de dominante partij is om dat vertrouwen dagelijks te verdienen, om te doen wat nodig is om de harmonie in het huis te bewaren – en bovenal, vertrouwen en zorg voor de onderdanige. Tenzij er behoefte was aan een “lik op stuk” straf (besproken als iets dat plotseling onstaat en niet getolereerd moet worden, zoals vloeken in het bijzijn van de kinderen, zichzelf of haar partner vernederen, dat soort dingen) , vind ik de beste manier om hier mee om te gaan regelmatig geplande disciplinaire sessies. Mensen noemen dit ook wel Onderhoudsdicipline.
Zoals hierboven beschreven – een dag en tijdstip zou worden ingepland, waarop zonder aarzeling discussies, beslissingen, straf en vervolgens troost en ontspanning gaan plaatsvinden. Soms was er dan het volgende niveau van communicatie fysieke seks – wat niet altijd het beste is, tenzij je een onderhoudsschema hebt. Ik zou beginnen met over de knie, dan slipje naar beneden, verbale en zelfs in de hoek staan – en dan uit moeten kleden (alhoewel ik haar graag een vrouwelijk gevoel had met kousen en hakken) en dan een laatste hardere afstraffing om het punt duidelijk te maken, bijvoorbeeld met een leren riem. Altijd eindigen met troost en zorgzaamheid en haar vertellen dat je trots op haar bent. Dat ze een goede meid was om haar straf zo goed op te nemen.
Ik hoop dat dat helpt bij de vragen.
Eerder gepubliceerd op het Daphne Fotoblog op 31 december 2015.
Niks mis met een volwassen meid die een goed pak op haar billen krijgt
Danseressen in theaters en Night Clubs
Er is niks mis met een volwassen meid die een goed pak op haar billen krijgt, dat vond men in Amerika toen bleek dat danseressen vaak op hun billen kregen.
Zo rond 1950 en 1960 was spanking algemeen geaccepteerd in Amerika. Zolang je opgroeide en thuis woonde was het eigenlijk voor alle andere Amerikanen een deel van het leven. Zowel thuis als op school was billenkoek de eerste disciplinaire maatregel. Voor veel meisjes ging dat ook door nadat het ouderlijk huis verlaten was.
Het was ook de periode waarin Bettie Page furore maakte met haar frivole foto’s waarin spanking een grote rol in speelde.
Eén van de gevolgen daarvan was dat in dansgezelschappen van glamour in dans- en night clubs spanking ook een onderdeel van het leven was.
Billenkoek voor danseressen was niet nieuw
Een glamour girl in 1920.
Dat was overigens niks nieuws, want ook uit 1920 zijn er al foto’s bekend waarin danseressen in een dansclub billenkoek op hun blote billen krijgen. Ook toen gebeurde het meestal op het toneel en kregen de meisjes ook op hun blote billen.
In dezelfde tijd was billenkoek in balletgezelschappen normaal en geaccepteerd. Om als danseres grote prestaties te leveren was veel discipline en doorzettingsvermogen nodig. Om dat te bereiken werd ook veel billenkoek gebruikt. Het hoorde er gewoon bij. In de balletgezelschappen ging het echter nog relatief privé, zonder publiek. De meisjes kregen tijdens de repetities op hun billen of ze moesten in het kantoor bij de directeur van het gezelschap komen. Daar volgde dan een indringend gesprek en billenkoek.
Zeker in balletgezelschappen met klassieke hiërarchische structuren was de leider de baas en moesten meisjes gehoorzamen. Meisjes die niet wilden luisteren moesten maar voelen.
Er is een periode geweest dat de danseressen van het Bolshoi theater intern woonden en naakt moesten oefenen zodat de houding beter zichtbaar was. De danseressen kregen toen vaak met een rotting op hun billen. Op deze pagina is daarover meer informatie te vinden.
Volwassen meiden krijgen billenkoek op het toneel
Voor de meeste danseressen in theaters en Night Clubs waren de dagen lang met veel repetities en optredens.
In de glamourgezelschappen was het voor de danseressen niet zo dramatisch en ernstig als vroeger in het Bolshoi. moest er zeker hard gewerkt worden. Misschien dat de dansen er makkelijker uitzien dan klassiek ballet, maar er moet toch veel gerepeteerd worden voordat alles geolied en gelijk liep. Meisjes die daarbij minder goed opletten, liepen dan het risico dat ze ‘s avonds de ontvangende rol moesten vervullen in een act waarin billenkoek gegeven werd.
De sfeer was niet streng en dreigend, maar juist vrolijk en frivool. En een beetje ondeugend en uitdagend.
Het publiek vond het ook heel logisch en amusant dat ondeugende en uitdagende meisjes op hun billen kregen. Zo hoorde het simpelweg ook te zijn. Het feit dat het hier om volwassen vrouwen ging deed er niet zo veel toe. De algemene mening was dat meisjes nooit te oud waren om op hun billen te krijgen als ze dat verdienden.
Billenkoek was toen een licht, vrolijk en frivool onderdeel van de show en zat verweven in de optredens van de danslessen. Dat gold zowel voor de hoog aangeschreven clubs in Las Vegas maar nog veel meer in de minder bekende nightclubs in provinciesteden of landelijke gebieden.
Billenkoek als straf voor danseressen
Danseressen die zich schuldig maakten aan ruzie en gekibbel konden meestal rekenen op een goed pak op hun billen.
Maar billenkoek was niet alleen maar een klein onderdeeltje van show.
Het was ook een onderdeel van het leven van danseressen in veel Night Clubs.
Voor die danseressen was het leven best wel zwaar met veel oefenen en optredens. Daar hadden ze niet altijd evenveel zin in. De eisen waren hoog en er was weinig rechtszekerheid. Voor jou was er snel een andere.
Soms waren er ook spanningen of kleine ruzies tussen de danseressen onderling. In veel Night Clubs was de gezagsverhouding duidelijk. De directeur was de baas. Soms gaf zo’n directeuren op een strakke en dominante manier leiding. Danseressen die niet goed genoeg hun best deden of zich niet gedroegen in de groep konden kiezen: vertrekken of een goed pak op hun billen krijgen.
Wat is ook gebeurde was dat ‘s avonds tijdens de show één of meerdere meisjes echt pak op billen krijgen voor straf omdat ze zich eerder die dag misdroegen hadden. In die gevallen was de billenkoek niet om iets frivool’s en vrolijks maar een soort ritueel met echte straf. Dat betekende dat die meisjes op het toneel op het toneel billenkoek kregen, ook wel op hun blote billen, die echt straf was. Het publiek vond het levensecht en prima. Maar hoe vonden de danseressen dit zelf eigenlijk?
Wat vinden de danseressen daar zelf van?
Kennelijk is daar toen een tijdschrift artikel over verschenen.
The glamour girls from stage and night clubs have their say on a mighty touchy subject!
De danseressen van de theaters en de night. clubs geven hun mening over een extreem gevoeling onderwerp!
De conclusie was dat de meisjes het kennelijk geen groot probleem vonden.
Only a relatively few show girls saw anything wrong with a grown girl getting a sound spanking!
Er is niks mis met een volwassen meid die een goed pak op haar billen krijgt!
Het is wel belangrijk om te beseffen dat dit een situatie is waarin een volwassen meid een stevig pak op haar billen krijgt zonder dat ze daar zelf voor kiest. Het was voor hen meer een onderdeel van het werk dat je doet (danseres zijn) en hoe je je gedraagt (bijvoorbeeld niet opletten tijdens een oefening of kibbelen met de andere meiden). Het is dan maar een klein gedeelte van de danseressn die het niet vindt kloppen dat je dan als volwassen vrouw voor straf een stevig pak billenkoek op je (blote) billen krijgt. Het overgrote merendeel zag daar helemaal niets verkeerds in. Die vonden dat er niks mis was met een volwassen meid die een goed pak op haar billen krijgt.
Misschien gold dat vooral als het om een ander ging en niet om henzelf…
Eerder gepubliceerd op het Daphne Fotoblog op 12 oktober 2015.
In the end it’s my duty to accept however the punishment is given.
Adviezen aan degene die billenkoek geeft
Een gesprek over het geven van een pak slaag op de billen
Een artikel van een jonge vrouw, verschenen in 2015 op het Tumblr platform.
Ik wilde het even hebben over het geven van een pak slaag op de billen. Niet als iemand die ze zelf geeft, maar als iemand die ze ontvangt. Natuurlijk weet ik dat er veel manieren zijn om fysieke straf toe te dienen, dus als ik spreek over hoe een solide no-nonsense billenkoek moet worden gegeven is het natuurlijk door mijn persoonlijke ervaringen en overtuigingen over hoe het zou moeten zijn. Uiteindelijk is het mijn plicht om te accepteren hoe de straf ook gegeven wordt, maar dat weerhoudt mij er niet van om er een mening over te hebben.
Een pak op de billen voor straf is bedoeld om onaangenaam te zijn en moet een echte straf zijn voor een gedrag of een actie.
Een pak op de billen voor straf is bedoeld om onaangenaam te zijn en moet een echte straf zijn voor een gedrag of een actie. Eerst moet een hulpmiddel worden geselecteerd. Degene die straf geeft moet precies weten welk hulpmiddel hij zal gebruiken om de billenkoek toe te dienen. Billenkoek die bedoeld is voor echte straf vereist het gebruik van een hulpmiddel. Niet alleen de hand. Een pak op de billen met alleen maar de hand moet gereserveerd worden voor lichtere, minder ernstige overtredingen. en pak op de billen met alleen maar de hand is ook persoonlijker en wordt zelfs als liefdevoller beschouwd. Ook dat is niet passend bij echte straf. Degene die straf geeft zou mentaal moeten kiezen welk werktuig hij zal gebruiken en zich dan inzetten om dat werktuig niet te veranderen net voordat er een billenkoek wordt gegeven. Gebruik ook geen meerdere instrumenten bij de billenkoek. Als bij een onderdanige die gestraft wordt voor een ongehoorzame handeling, plotseling de billenkoek stopt zodat overgeschakeld wordt naar een andere instrument om dan een paar minuten later weer te stoppen met het overschakelen naar een ander werktuig maakt de handeling van de correctie een soort van spel. Persoonlijk heb ik het gevoel dat degene die straf geeft er dan wat onprofessioneel en onvoorbereid uitziet. Als een kind in een snoepwinkel die van de ene naar de andere traktatie springt.
Bij de keuze van een werktuig moet je eerst beslissen wat voor soort fysieke correctie er wordt toegediend. Een pak op de billen betekent dat u een hulpmiddel gaat kiezen zoals een houten paddle, haarborstel, houten lepel of een soort stijf hard voorwerp dat een prikkende slag kan geven. Een meer ziepend pak op de billen betekent dat u iets gaat kiezen zoals een takje, rietje, riem, koord of een soort flexibele roede die een scherpe, geconcentreerde zweepslag kan geven. Als je eenmaal een gereedschap hebt gekozen, kun je beslissen of je het klaar hebt ligen in de ruimte waar je de billenkoek gaat toedienen, of dat de dame het gereedschap moet ophalen en naar je toe moet brengen. Beide kan zeer effectief zijn. Het kan heel vernederend zijn om weggestuurd te worden om wat er ook maar gebruikt gaat worden op te halen. Aan de andere kant kan het binnenkomen in een kamer en het zien van het gereedschap dat op de billen gebruikt gaat worden direct vlinders in de buik en de bovenkaak van een meisje sturen. Bij bepaalde hulpmiddelen, zoals takjes van een boom, is het altijd beter als het meisje zelf op pad wordt gestuurd om het te snijden en voor te bereiden. Dit maakt deel uit van een ritueel en is effectiever dan wanneer het al geknipt en schoongemaakt is.
Nu dat je het gereedschap hebt geselecteerd, en je weet hoe het gepresenteerd gaat worden, moet je weten waar/wanneer je de billenkoek gaat geven. Ik ben een groot voorstander van rituelen, dus met een speciale locatie die je consequent gebruikt voel ik me altijd het beste. Dus als je zegt “oké jongedame, ga naar de strafkamer en wacht op mij” of “het is tijd dat we een uitstapje maken naar de schuur” weet ze precies wat er gaat gebeuren zonder dat je er gewoon op uit gaat “Ik ga je op je kont slaan”. De kamer die je kiest moet al van tevoren voorbereid zijn met de meubels en gereedschap dat je nodig hebt, met uitzondering van het instrument om billenkoek te geven als je van plan bent om het op te laten halen. De kamer/ruimte moet schoon zijn en vrij van rommel.
Ik begrijp heel goed dat je niet op alle situaties voorbereid kunt zijn. Je bent niet altijd klaar om de perfecte straf te geven. Er zullen momenten zijn dat bepaalde gedragingen onmiddellijk moeten worden gecorrigeerd en andere keren ben je ver van de omgeving die je voor dergelijke situaties voorbereid hebt. Je moet echter wel voorbereid zijn op beide mogelijkheden en een plan hebben als dergelijke acties nodig zijn. Idealiter is het vooraf voorbereiden van een kamer nog steeds het beste alternatief, en het uitstellen van straf totdat alles op zijn plaats is, is de tijd zeker waard. U kunt haar in de hoek laten staan of een bad nemen terwijl u zich voorbereidt. Haar laten klaarmaken voor een pak slaag is onderdeel van een goed strafritueel. Met een speciale strafkleding, nachtjapon of pyjama die ze zou moeten aantrekken voordat ze naar de aangewezen kamer gaat, of de wetenschap dat ze eenmaal in de kamer al haar kleren moet uittrekken en ze netjes en uit het zicht weg moet leggen, zal haar zeker klaar maken op de straf die komen gaat, zowel lichamelijk als geestelijk.
Oké, nu u beiden in de kamer bent en zij voor u staat in haar gênante strafkleding of zo naakt als een pasgeborene, dan is dit het moment om een serieuze en gecontroleerde discussie met haar te voeren over het gedrag waar ze voor gecorrigeerd wordt. Ze moet worden verteld dat dit niet voor het spel is, maar een serieuze straf. Maak het haar niet gemakkelijk, vertel haar in detail hoe haar gedrag haar deze straf heeft verdiend. Leg uit wat er in de toekomst van haar verwacht wordt om verdere straf te voorkomen. Dit is heel belangrijk, personen die straf geven zonder een goede preek of uitleg en gewoon aannemen dat ze precies weet waarom ze gestraft wordt, maken een fout. Een goede uitbrander moet haar berouwvol of zelfs in tranen hebben voordat de eerste mep op haar billen landt. Als je niet zeker weet hoe je een goede uitbrander moet zijn, neem dan de tijd om wat onderzoek te doen. Bestraffend toespreken is niet schreeuwen, en haar de les lezen is niet kleineren maar precies uitleggen hoe ze je teleurgesteld heeft. En voor de meeste onderdanigen kan het teleurstellen van iemand waar ze om geven meer straf zijn dan welke billenkoek dan ook. Haast je niet met het schreeuwen, neem de tijd en laat elk woord in je opgaan. Dit is niet het moment voor haar om ruzie met je te maken of haar kant van het verhaal te geven. Ze moet alleen luisteren en uw vragen beantwoorden met ja of nee of ja meneer nee meneer. De tijd voor haar kant van het verhaal is voorbij zodra ze het bevel kreeg om zich klaar te maken voor straf. Als je haar toestaat om met je te blijven argumenteren, terug te praten, of je een houding te geven heb je de controle over de situatie verloren en moet je het snel weer terugkrijgen. Het is geen spelletje om iemand te straffen, en ze moet je niet onbeleefd behandelen…
Als alles wat gezegd moest worden eenmaal gezegd is, is het tijd om over te gaan naar de straffase van de straf. In dit geval is het geven van de billenkoek. Je moet haar snel in de gewenste positie laten komen, zoals over je knie, buigen over een stoel, voorover buigen en haar tenen aanraken, enz. Overigens betekent het aanraken van haar tenen niet dat ze haar handen op haar knieën moet leggen of haar enkels moet vastpakken, maar dat ze haar vingertoppen op haar tenen moet leggen of haar vingers onder haar tenen moet leggen. Als ze niet in staat is om daadwerkelijk voorover te buigen om haar tenen aan te raken, dan moeten de opdracht worden gegeven om de handen op de knieën te leggen. Het is een vorm van gebrek aan respect om als ze de opdracht heeft gekregen om haar tenen aan te raken en dan buigt ze alleen maar ver genoeg om haar handen op haar knieën te leggen. Laat haar daar niet mee zitten. Als je haar eenmaal in de juiste positie hebt, kun je haar verdere instructies geven, zelfs als ze die al eerder heeft gehoord, zoals “blijf stilstaan, niet schoppen of je billen aanraken”. Herinner haar eraan dat het haar enige taak is om op haar plaats te blijven en niet te proberen haar billenkoek te vermijden. Overmatig bewegen, of proberen om haar billen te blokkeren met haar handen is niet alleen respectloos en toont een gebrek aan gehoorzaamheid het kan ook gevaarlijk zijn. Gillen, huilen en schreeuwen mag je verwachten, maar er is geen reden voor haar om te praten of om iets te vragen of te bedelen. Ze zou helemaal geen woorden moeten zeggen. Bedelen of smeken is een poging om haar straf te verminderen en moet op dezelfde manier behandeld worden alsof ze probeert haar achterwerk te blokkeren met haar handen of als ze probeert de klappen te vermijden. Overdreven lawaai kan ook worden aangepakt, maar het is oké om hier mild mee om te gaan.
Bij billenkoek voor straf moet de eerste klap snel en hard zijn.
De eerste klap moet snel en hard zijn. Het zou behoorlijk pijn moeten doen en haar laten schreeuwen in zowel shock als pijn. Ze wordt gestraft en er bestaat niet zoiets als het opwarmen van iemand die gestraft wordt. De enige reden waarom hij op zou willen warmen is om haar gevoeligheid te verlagen en de billenkoek aangenamer te maken. Dat hoort niet te gebeuren met de straf. De billenkoek zou een hard gestaag tempo moeten blijven hebben en een hele tijd moeten gaan. Iemand die straf geeft moet onthouden dat zij deze levensstijl heeft gekozen en hij moet niet bang zijn om een goed pak billenkoek af te geven. Geef haar met genoeg kracht op haar billen om te zorgen voor een zeer pijnlijk achterwerk. Ze is niet gemaakt van glas. Je gaat haar niet breken. Het was niet nodig om de hoeveelheid klappen of een vaste tijd in te stellen, je kunt dit zeker doen als je wilt, maar omdat ze gestraft wordt is het beter om de straf voort te zetten totdat je het gevoel hebt dat zij het niveau van spijt heeft bereikt waar hij naar op zoek is. Dit kan op elke dag anders zijn. Nu dat de billenkoek voorbij is, is het prima om teder en vergevingsgezind te zijn. Ze heeft haar straf gekregen dus alles is vergeven en vergeten. Je kunt haar vasthouden als ze huilt, of haar laten weten dat het voorbij is en dat het niet meer besproken zal worden. Als ze goed was en stil bleef staan voor haar billenkoek, zou ze geprezen moeten worden voor haar gehoorzaamheid. De meeste vrouwen zijn de meest onderdanige direct na een straf billenkoek. Het tonen van haar tederheid en liefde is wat ze op dit moment het meest nodig heeft en zal haar voortdurende toewijding aan jou verzekeren.
Eerder gepubliceerd op het Daphne Fotoblog op 21 juli 2015.
Een herinnering van een Amerikaanse vrouw over een slaapfeestje in 1975, toen iedereen 17 of 18 jaar was.
Het bleek dat er maar één meisje was dat niet op haar billen kreeg.
When girls get together for a sleepover at a friend’s house, it goes without saying that they don’t sleep. They eat munchies, talk and giggle all night, and when the sun comes up they finally conk out. I had my share of slumber parties when I was a teenager, and I miss those days.
When I was sixteen I was invited to my friend Faith’s house with five other girls, all seven of us stuffed into Faith’s room, equipped with sleeping bags and pillows. Faith’s mom had provided sheet pizza and diet soda, together with a variety of flavored potato chips. Faith even had a television in her room, but our area only had three channels and they all went off the air after midnight. And of course, neither videotapes nor DVD’s had been invented yet. This was the summer of 1975 and we were all headed for our Senior year of high school.
We sometimes got carried away with our chatter, and when that happened Faith’s mom would knock at the door before opening it with a friendly warning. “Ladies, keep it down, please. It’s late.” “OK. Mom,” said Faith–and after a few minutes the noise and giggles would resume. “Hey, keep it down!” warned Laura. “Your mom is gonna come up here and spank you.” “Naw, she won’t,” said Faith. “She’s never spanked me in my life.” Joan looked at Faith in disbelief. “You never got a spankin’?” “No,” Faith admitted. “Wow,” said Rachel. “Your house must be like heaven!” The other girls, including me, chorused “Yeah!” “You mean,” Faith asked, “you guys get spanked still?” “Oh sure!” Joan said. “My mom uses the back of her hairbrush.” “So does my mom,” I admitted. “Right on the bare!” Faith asked, “You mean she takes your undies down?” “She sure does!” I said. “Then she swats me right on the skin.” “My mom leaves my undies on,” said Joan. “But it hurts just the same. She always says she’s gonna burn my bloomers,” Joan added with a laugh. The rest of us laughed too. “Well,” Faith asked, “how does she do it? I mean, does she put you over her lap or something?” “Well yeah!” said Joan. “She puts me right over her knee and pulls my dress up. Then she paddles my underpants with her hairbrush.” “That’s how I get it too,” I said. “My mom takes me to the bathroom and pins up my skirt and pulls my panties down. Then she puts me over her lap and spanks me good. She even makes me count the spanks!” “My dad spanks me,” Sharon said. “He has this retarded stick. He makes me bend over my bed and he pulls up my skirt. Then he wallops me on the panties with the stick.” “You show your undies to your dad?” Faith gasped. “Well sure!” Sharon replied. “That’s how I get spanked. It’s only my dad. He’s seen my underwear. No big deal.” “My mom uses a strap,” Laura said. “She makes me take my clothes off and stretch out on the bed with my butt raised up on pillows. Then she uses this big strap on me.” “You have to get naked?” I asked. “Yeah,” said Laura. “Everything off.” “But,” I continued, “does anybody else see you?” “Not usually,” Laura said. “She takes me to my room and shuts the door. But if my sister is gonna get whipped too, my mom makes us both take our clothes off. And that strap really hurts. She dips it in water first so it really burns!” “That’s awful!” said Faith. Cynthia got up and went for a square of pizza from the box on Faith’s vanity bench. “Oh, I give my dad the championship when it comes to spanking!” she admitted. “What does he do?” asked Laura. “Well,” said Cynthia, “he has this thing, you know like half a coat hanger. It’s like a big wooden coat hanger broken in the middle so one side looks kind of like a little paddle. He makes me pull my underpants down and go over his lap. And boy, does he hit hard!” Faith said, “I can’t believe all you guys get spanked like little kids! Aren’t you too big for that?” “Doesn’t Mr. Donaldo still paddle kids in school?” Cynthia reminded her. “I hear some of them are eighteen!” “I never got the paddle,” Faith said. “Did any of you guys?” “No,” we all said. I did not know that my experience with the principal’s paddle was still nearly a year away. “How about you, Barbara?” Faith asked. “Do you get spanked too?” Barbara acted as if she were reluctant to share. “Yeah, I do,” she admitted. “My mom uses a ping pong paddle from the rec room. She makes me pull sown my jeans and bend over this footstool thing, down on my knees. Then she paddles me with it. Sometimes she hits the back of my legs with it too.” “So does my mom,” I said. “That really hurts!” “Why don’t your mom and dad spank you?” Cynthia asked Faith. “They say they don’t believe in it,” Faith said. “They say there are other ways to correct a kid when she’s naughty.” “Well like what?” “Oh, I don’t know,” Faith sighed. “Like getting grounded in my room with the TV unplugged, or maybe not even having something like this sleepover. I think that would hurt worse than any spanking.” “Then,” Laura laughed, “you haven’t felt my mom’s wet belt on your bare butt!” Finally we all looked at Rachel, who hadn’t really contributed to the conversation. “How about you, Rachel?” I asked. “Do you get spanked?” “Yeah, I do,” Rachel admitted with the air of a girl who seemed reluctant to talk about it. “My dad cuts a switch and whips me with it sometimes.” “On your bare?” I asked. “No, usually I have jeans on, or a skirt and he doesn’t lift it up. He sends me to the garage and makes me bend over his workbench. It’s not too bad, but it can really sting once he gets going!” “That’s how my mom used to get it,” I said, “except it was on her bare. But that was in the olden days, when everybody got whipped in one way or another.” “Well,” Faith concluded, “it seems to be alive and well nowadays too, with all you guys telling me you still get it!” “What if,” Cynthia asked Faith, “what if you did something like really bad and you asked your mom and dad to spank you? Do you think they would?” “Oh I doubt it,” Faith said. “It’s just something they don’t believe in.” “Maybe they ought to talk to our parents,” said Cynthia. “A lot of good that would do!” Rachel said. “Besides,” I warned the other girls, “none of these stories are supposed to get out of this room! I don’t want any boys finding out that we get tanned with our pants down! They would never let us hear the end of it.”
“Can we talk about something else now?” suggested Laura. “Like maybe boys?”
And so the conversation shifted to another lively topic.
(bron tekst: experienceproject)
(bron foto: unknown)
Eerder gepubliceerd op het Daphne Fotoblog op 10 januari 2015.
Rond 1950 was billenkoek normaal en geaccepteerd en het hoorde bij het opgroeien. Dat was zeker in Amerika zo.
Het hoogtepunt voor jongens was in de vroeger pubertijd (12-14 jaar). In die leeftijd kregen jongens vaak op hun billen wegens kattenkwaad en jongensstreken.
Bij meisjes ging de billenkoek veel langer door en lag het hoogtepunt later, tussen 15-18 jaar. Het ging vaak door zolang de meisjes thuis woonden. Dit had vooral te maken met afspraken over jongens, thuiskomen en huishoudelijke taken. Meisjes kregen ook harder op hun billen dan jongens. Dat was vooral omdat het belang bij meisjes groter was door het gevaar van zwanger worden. Bovendien ging men ervan uit dat meisjes meer konden hebben en misschien ook hardleerser waren.
Natuurlijk kwam er op dergelijke slaapfeestjes van slapen weinig. Het kwam ook geregeld voor dat als het lawaai ondanks waarschuwingen doorging, er billenkoek uitgedeeld werd. Soms werd alleen het meisje bij wie het slaapfeestje gehouden werd aangepakt en kreeg zij van haar ouders een pak op haar billen. Vaak werd er geen onderscheid gemaakt en gingen alle meisjes over de knie en kregen rode billen met de hand of met een haarborstel.
De ouders vonden dat niet vreemd en de meisjes vonden het ook niet vreemd. Voor hen was het normaal dat straf altijd een pak op de blote billen was.
Eerder gepubliceerd op het Daphne Fotoblog op 10 januari 2015.
Je kunt natuurlijk ook met een vriend (of iemand anders die je vertrouwt) afspreken dat hij je een pak op je billen geeft als je dat verdient of nodig hebt.
Eerder gepubliceerd op het Daphne Fotoblog op 6 januari 2015.
Pandora doet hier wel goed voor hoe je als vrouw het beste straf kunt krijgen.
Je billen bloot, over de knie met je billen goed ophoog, geen handen voor je billen maar op je rug, billenkoek absorberen totdat degene van wie je op je billen krijgt van mening is dat het gewenste resultaat bereikt is.
De website van Dreams of Spanking was op dat moment afgesloten door de Engelse overheid, omdat het in strijd zou zijn met de nieuwste Engelse censuurregels. Pandora Blake heeft toen uitgebreid stelling genomen tegen deze nieuwe regels en misschien daardoor werd juist haar website het eerste slachtoffer van deze censuur, die totaal niet in de huidige tijdsgeest past.
Haar website is nu weer volledig zichtbaar en toegankelijk.
Eerder gepubliceerd op het Daphne Fotoblog op 6 januari 2015.
