Regels voor leden van sororities

16 strenge regels die huidige Sorority College Girls moeten volgen

Er zijn veel regels de gelden voor leden van sororities. In het verleden was de straf bij het overtreden van die regels altijd de paddle op de billen.

Je zou de Amerikaanse sororities (voor meisjes) en fraternaties (voor jongens) kunnen vergelijken met een Nederlands studentencorps. De achtergrond, tradities, rituelen en regels zijn wel geheel anders.

Voor sommigen zijn deze sororities een positieve ervaring, waar eerstejaarsstudenten vriendinnen kunnen maken. Voor anderen een levende nachtmerrie als ze er niet bij lijken te passen. Alle Amerikanen houden ervan studentes die lid zijn van een sorority te haten. Er zijn veel vooroordelen over hen (en ja, sommige van ze zijn waar). Om lid te worden van een sorority, moet je een wervingsproces doorlopen. Daarbij moet je indruk maken op leden met leidinggevende posities (ook bekend als “de zussen”). Tijdens Rush Week ontmoeten potentiële nieuwe leden elkaar. Ze maken ook kennis met de verschillende sororities om te kijken ze waar ze zouden passen. Sommigen worden toegelaten en anderen niet. In zekere zin is Rush Week een soort speeddaten voor sororities.

Vrijheden opofferen om deel te zijn van een groter geheel

Het Griekse leven veronderstelt een levenslange verbintenis te zijn. De verbindingen die je maakt in een sorority moeten voor altijd blijven bestaan. Het is de menselijke natuur om bij een groep te willen horen en je te identificeren met gelijkgestemde mensen. Sororities staan bekend om ontgroeningrituelen die wel eens wreed zijn gebleken voor aspirant-nieuwe leden. Dat wil niet zeggen dat alle sororities zich met dit gedrag bezighouden, maar er zijn offers die leden moeten brengen om deel uit te maken van de organisatie. Het lijkt erop dat velen bereid zijn stukjes van hun vrijheden in te ruilen voor het voorrecht deel uit te maken van een sisterhood (of sommigen zullen het zelfs een sekte noemen).

Het Griekse leven binnen een sorority is een ontwikkelde smaak die niet voor iedereen is weggelegd en die een duidelijk onderscheidt maakt tussen degenen die wél en degenen die niet deel willen uitmaken van de gemeenschap.

Hier zijn de 16 regels voor leden van sororities. Alle studentes die lid zijn van een sorority moeten deze regels volgen. Dat was vroeger zo en dat is nog steeds zo.

16/16 – Ja, ze moeten enige ontgroening tolereren

De stereotypen rond ontgroening zijn zowel overhyped als volledig accuraat. Dat hang af van welke exacte sorority en welk afdeling daarbinnen je bedoelt. In hun gedachten is ontgroening de ultieme test om te zien wie er echt moeite wil doen om lid te zijn van de organisatie. Bovendien willen ze dat de nieuwe rekruten zich tijdens het ontgroeningsproces met elkaar verbinden, omdat ze allemaal als een clan samen de verschrikkelijke ervaring doormaken.

Dit lijkt misschien wreed voor iedereen die nooit betrokken is geweest bij het Griekse leven. Toch beschouwen veel mensen dit als een historisch doorgangs ritueel als het gaat om een sorority. Nieuwkomers moeten een deel van hun waardigheid opofferen om in de gelederen van hun afdeling te op te klimmen. Of de resultaat het waard is of niet is een beslissing die ieder voor zich moet nemen.

15/16 – Ze moeten hun contributie betalen ($)

Je moet de financiële middelen hebben om deel uit te maken van een Griekse organisatie. Het leven binnen een sorority zou niet houdbaar zijn als het niet over de financiële middelen beschikt die nodig was om de evenementen, huizen en andere uitgaven overeind te houden. Het is geen geheim dat je als meisje relatief rijk moet zijn om het in een sorority te maken. Denk er eens over na: je moet al die extra vrije tijd en het geld hebben om te betalen om de vrienden te onderhouden die je maakt. Als je iemand bent die studie-uitstel vraagt omdat je een parttime baan hebt terwijl je je een weg baant door de universiteit, is de kans groot dat je weinig tijd hebt om aan jezelf te besteden, laat staan een studentenvereniging. Er is een specifiek soort meisje dat zich in zo’n organisatie blijft handhaven.

14/16 – Er zijn beperkingen voor sociale media

Er zijn een aantal merkwaardige regels die studentes die lid zijn van een sorority moeten volgen als het gaat om de etiquette en het gebruik van sociale media. Sororities willen dat hun meisjes mooi, netjes en bovenal zich altijd als dames gedragen.

Dit betekent dat je moet uitkijken met wat je zegt en dat je voorzichtig moet zijn naar wat je op Facebook, Twitter, Instagram en Snapchat plaatst.

Hier zijn enkele van de basisregels die ze moeten volgen. Geen PDA (Public Display of Affection, dus omhelzingen e.d.) in foto’s van jou en je vriend (behalve misschien een kusje op de wang). Plaats alleen foto’s die je ook aan je moeder zou laten zien. Wees op je hoede voor de hashtags die je gebruikt. Plaats geen namen van merken in tags bij foto’s (tenzij ze betrekking hebben op de sorority). Het is je plicht om al je foto’s van je beste vriendinnen leuk te vinden en erop te reageren. De lijst gaat maar door. Met deze regels voor leden van sororities lijkt het gebruiken sociale media een hele corvee.

13/16 – Ze kunnen geen feestjes geven (maar jongens kunnen dat wel)

Ja, dit is een seksistische dubbele standaard die ouderwets is, maar nog steeds van toepassing is op iedereen in een sorority. Frat boys krijgen de vrijheid van zuipfeesten, high-fiving, girl-chasing nights vol puur hedonisme. Hun vrouwelijke tegenhangers hebben niet het recht om hun eigen feestjes te geven.

In de film Neighbours 2 legt het personage van Selena Gomez uit waarom sororities geen feesten mogen geven. “In de Verenigde Staten mogen sororities geen feestjes in hun eigen huis houden”. Dit vertelt Selena aan een kamer vol eerstejaars nieuwe leden. Ze is dan de opgesmukte en ultra-vrouwelijke leider van de heetste sorority op de campus. ‘Alleen frats kunnen dat.’ Het probleem is dat in het hele land bij sociale evenementen op campussen alle macht in handen komt van door mannen. Dit zou wel eens mogen veranderen.

12/16 – Geen illegale drugs toegestaan in het sorority house

Hier is nog een dubbele BS-norm die van toepassing is op sororities, maar niet op fraternaties. Op bijna elke sorority in het hele land is ten strengste verboden om feestjes te houden. Ook het in huis hebben van alcohol is verboden. Het meest schokkende is dat volgens Huffington Post tweederde van de vrouwen in Amerika van mening is dat deze regel niet mag veranderen. Deze standaard is net zo oud en verouderd als de sororities zelf. De regel is ontstaan in een meer Victoriaans tijdperk en is in de loop van de jaren veranderd van traditie in beleid. Juridisch gezien is het logisch aangezien veel van de vrouwen die in sororities wonen minderjarig zijn en deze regel houdt hen uit de problemen. Maar als sororities deze regel moeten volgen, waarom zouden fraternaties dat dan niet doen?

11/16 – Bij geen enkele sorority gelegenheid mag je alcohol drinken

Gezien de vorige twee regels vóór deze, is het echt geen verrassing er je geen alcohol mag drinken bij een bijeenkomst binnen een sorority. De geldt misschien niet voor formals georganiseerd door fraternaties, maar die tellen technisch niet als evenementen van een sorority.

Sorority-evenementen zijn vooral gericht op netwerken tussen de leden van afdeling en er zijn liefdadigheidsevenementen. Tijdens deze bijeenkomsten staan de schijnwerpers direct op alle leden gericht. Daarom moeten ze zich te allen tijde gedragen als respectabele dames. Alcoholconsumptie vertroebelt je denkproces en schaadt je beoordelingsvermogen. Daarom zul je eerder iets doms zeggen of doen.

Hoewel deze regel zorgt voor het beste en juiste gedrag onder leden, willen we er nogmaals op wijzen dat deze regels niet van toepassing zijn op fraternaties. Als minderjarige meisjes worden ontmoedigd om te drinken, dan zou dat voor minderjarige jongens ook zo moeten zijn.

10/16 – Purity Month betekent “Geen bars, geen drank, geen jongens”

September is de maand waarin veel sororities “Zuiverheidsmaand” (Purity Month) vieren als een manier om dichter bij elkaar te komen en banden te smeden met hun medezusters. Veel andere eerstejaarsstudenten doen zich te buiten aan het hedonisme met feesten, uitgaan en overmatig drinken. Studentes die lid zijn van een sorority richten zich op het navolgen van de regel ‘geen bars, geen drank en geen jongens’. Er zijn ook critici van deze traditionele panhellenistische regel. Ze vinden dat deze regel een verouderde, vrouwonvriendelijke kijk op vrouwen voortzet.

Nogmaals, dit zijn een aantal beperkingen die alleen van toepassing zijn op Griekse vrouwen. Niet op Griekse mannen. Ze offeren een deel van hun vrijheid op in naam van zuiverheid. Er wordt van hen verwacht dat ze stand houden terwijl hun mannelijke tegenhangers zuipfeesten houden en de volgende ochtend met een kater wakker worden. Toch is het gewoon regel die je moet volgen als je deel wilt uitmaken van het zogenaamde ‘zusterschap’.

9/16 – Leden die in een sorority house wonen, moeten huishoudelijke taken vervullen

In tegenstelling tot de leefsituaties van veel slaapzalen en appartementen op de universiteit, is er binnen een sorority voor sloddervossen en meisjes die hun eigen spullen niet opruimen geen plaats.

Je bent iemand die de gemeenschappelijke ruimte waar jezelf en anderen samenleven niet respecteert als je niet volledig alle huishoudelijke taken volbrengt die aan je zijn toegewezen.

Gelukkig werken de leden van een sorority meestal een systeem uit van wie wat doet op het aangegeven tijdstip, zodat niemand belast is met alle verantwoordelijkheden. Meisjes die niet hun aandeel leveren, krijgen meestal problemen met andere leden van de afdeling omdat ze een last vormen voor de anderen die in huis wonen. In een sorority krijg je alle huishoudelijke vaardigheden aangeleerd om het huis in orde te houden.

8/16 – Ze moeten tijd besteden

Als je deel uitmaakt van een sorority heb je een relatie met een enkelvoudige entiteit. Tegelijk maakt elk lid ook deel uit van iets dat groter is dan zijzelf. Net zoals je deel uitmaakt van een sportteam, vereist de groepsorganisatie dat je niet alleen je geld investeert. Je moet ook je tijd investeren in de verschillende liefdadigheidsevenementen en filantropische initiatieven. Hoe meer tijd je erin steekt, hoe meer je opklimt in de rangen van leiders.

Je maakt je niet geliefd als je een van die sorority-meisjes bent die alleen opduikt voor evenementen om een leuke tijd te hebben, maar vervolgens verzuimt om het werk te verzetten om zo’n evenement te organiseren.

Natuurlijk is er begrip voor dat studenten ook andere verplichtingen hebben, zoals studeren of werken.

Deel uitmaken van een sorority betekent dat je er een prioriteit van moet maken.

7/16 – Het informele zwijgbeleid houdt in dat er niet met aanstaande leden over de sorority wordt gesproken

Tijdens Fall Recruitment moeten potentiële rekruten tijdens Rush de “Week of Silence” erkennen.

Deze tijd van stilte is een periode waarin potentiële nieuwe leden van een sorority of een fraternaty de tijd kunnen nemen om na te denken over hun besluit om hun trouw aan de organisatie te beloven. Ze kunnen dat dan doen zonder enige invloed van bestaande en gevestigde leden.

Tijdens de Rush Week mag geen enkel lid van een sorority of een fraternaty met potentiële nieuwe leden praten over hoe het binnen hun afdeling toegaat. Deze regel geldt voor alle leden van alle sororities en is vastgesteld door de Griekse Raad.

Dit is dan een periode wanneer nieuwe rekruten en leden niet veel met elkaar communiceren. Het doel hiervan is om ruimte te laten voor objectieve reflectie. Eerstejaars studenten kunnen dan de juiste beslissing nemen om lid te worden van de sorority of fraternaty.

Dit lijkt een eerlijke regel om ervoor te zorgen dat het zowel voor nieuwe leden als voor gevestigde leden comfortabel is om de nieuwe veranderering te accepteren.

6/16 – Actieve leden mogen geen potentiële nieuwe leden uitnodigen voor de sorority

Er is een strikte drempel voor wie wel of niet aan sorority evenementen mag deelnemen. De regel is vrij eenvoudig: je kunt deelnemen als je lid bent en niet als je dat niet bent.

Iedereen die een potentiële nieuwe rekruut is of op het punt staat om lid te worden van die specifieke sorority, heeft nog niet het recht verdiend om de evenementen bij te wonen van degenen die al de beslissing hebben genomen om zich te binden.

Het zou niet eerlijk zijn in de ogen van de sorority (of wie dan ook die betrokken zijn bij het Griekse leven) als potentiële rekruten alleen zouden mogen meedoen met het plezier om later de beslissing te nemen om zich niet bij de sorority aan te sluiten.

Dit is wat de meisjes van een sorority de reputatie geeft te exclusief te zijn of aan kliekvorming te doen. Ze hebben de neiging om bij hun eigen soort te blijven als ze eenmaal lid zijn geworden.

5/16 – Sociaal contact voor actieve leden is beperkt

Er is een strikte regel die stelt dat actieve leden aan geen enkel potentieel lid mogen suggereren dat hun acceptatie in de sorority gegarandeerd of verzekerd is in hun afdeling, ongeacht hoe goed je bevriend bent met de nieuwe rekruten. Er zit een nut en noodzaak achter deze regels voor minimaal sociaal contact met nieuwe potentiële rekruten.

De redenen hiervoor zijn:

het vermijden van minachtende opmerkingen over vrouwen die wel of vrouwen die niet bij een sorority horen,
het opzij zetten van concurrentie
het streven naar respect,
vergroten van het wederzijds vertrouwen en
vergroten van de samenwerking.

Bijkomende redenen zijn het voorkomen van negatieve publiciteit over de Griekse gemeenschap. Ook belangrijk is het voorkomen van het uitbuiten van persoonlijke relaties tijdens het wervingsproces.

Wie zegt dat studentes die lid zijn van een sorority krengen zijn, vergist zich nadat ze deze gouden regel hebben gelezen.

4/16 – Alle leden moeten een voldoende studieresultaat halen

Een van de vele misvattingen over studentes die lid zijn van een sorority is dat ze domme bimbo’s zijn.

Er is een regel die bepaalt dat je een minimale GPA (Grade Point Average) van 2,5 moet handhaven om het lidmaatschap te behouden. Daarom is dat stereotype twijfelachtig, zo niet helemaal verkeerd. Een GPA van 2,5 komt overeen met een gemiddeld toetsresultaat van 6,55 in Nederland.

Toegegeven, een 2.5 GPA is echt niets om over op te scheppen. Maar je moet op zijn minst een “C” -gemiddelde als beoordeling (in het Nederlandse systeem: een ruime 6). Zo niet, dan moet je je studie prioriteit geven voordat je je tijd en energie kunt besteden aan een verenigingsactiviteiten.

Dit is een regel waarvan niemand kan beweren dat het “verkeerd” of “te restrictief” is. Het is immers de verplichting van een student om de studie op de eerste plaats te zetten. De rest komt daarna pas. Het lidmaatschap van een studentenvereniging moet iets aan je ervaringen in de studieperiode toevoegen. Het moet niet de bron zijn van afleiding in je academische carrière.

3/16 – Leden moeten formele bijeenkomsten bijwonen

Een van de leukste onderdelen van een sorority is dat je aan het einde van het studiejaar naar een formal kunt gaan. Je hebt dan een pauze verdiend van al dat harde werk dat je in je studie hebt gestopt.

Het is gebruikelijk dat frat boys studentes die lid zijn van een sorority vragen hun formals bij te wonen. De dames kunnen ook de jongens vragen om hun dates te zijn wanneer het hun tijd om naar een formal te gaan.

Een formal is als een prom op de High School, maar nu voor 20-jarigen (of 18-19-jarigen). Je kleedt jezelf mooi aan, je danst op muziek en geniet van geweldige herinneringen.

Dus wat is dan het verschil de middelbare school? Oh ja, er is geen eindtijd waarop je thuis moet zijn.

2/16 – Leden moeten een minimum aantal uren dienstverlening uitvoeren

Een van de belangrijkste doelen van het bestaan van een sororities (behalve het creëren van een zusterschap) is het idee om goede doelen te creëren die goed zijn voor de gemeenschap van de locatie waar de universiteit is gevestigd. Daardoor bouw je niet alleen maar een band met je collega sorority leden, maar creëer je ook een band met degenen die je helpt en helpt bij filantropie. Als je deel uitmaakt van een Griekse organisatie wordt ook verondersteld dat je goede daden doet voor anderen zonder daarvoor iets terug te vragen. Of het nu gaat om een voedselbank voor houdbare levensmiddelen, bewustzijn en voorlichting in het kader van borstkanker of wat dan ook, leden van een sorority ontwikkelen een besef dat het helpen van anderen goed is voor de persoonlijkheid. Ondanks elk negatief stereotype over sororities, kun je niet ontkennen dat deze reden om lid te worden positief is.

1/16 – Je moet het Griekse alfabet leren

Last but not least, deel uitmaken van een sorority of fraternity betekent dat je kennis maakt met Griekse taal.

Er zijn veel verschillende Griekse organisaties over de hele wereld. Ze hebben even zoveel verschillende namen die Griekse letters bevatten. Je kunt het verschil tussen je eigen organisatie en die van anderen niet ontcijferen als je het Griekse alfabet niet begrijpt.

In feite zijn sororities oude organisaties die dateren uit Victoriaanse periodes. Hun uiterst geheime leerstellingen kun je alleen begrijpen als je de symbolen en uitspraken van het Griekse alfabet begrijpt.

Dit is waarschijnlijk het meest academische deel van de hele ervaring van het lidmaatschap van een sorority. Dit verklaart ook alle foto’s van studentes die lid zijn van een sorority en de handgebaren die ze maken. Het zijn tekens van verschillende letters in het Griekse alfabet.

Dit is grotendeels een vertaling van het artikel 16 Strict Rules Sorority College Girls Have To Follow door Alyson Keen, gepubliceerd op 11 november 2017. Dit artikel is gebaseerd op informatie uit The Daily Beast, Buzzfeed, Total Sorority Move, Huffington Post, The Occidental Weekly

sorority, studieperiode, usa

Berichten en verhalen

Posted on 11 december 2017

Reality TV over een ontgroening met een paddle

Ontgroening van een sorority in Scottsdale? Nee, het was reality-tv.

Het leek alsof er een ontgroening van een sorority met een paddle plaatsvond op klaarlichte dag in een Amerikaanse woonwijk. Het was echter reality-tv.

Iemand die op een woensdagmiddag in Scottsdale (USA, Zrisona) dachten een ernstig geval van ontgroening binnen een sorority gezien te hebben. Ze hoefden zich echter geen zorgen te maken. Het was niet wat het leek.

Het incident was in feite geënsceneerd materiaal voor ABC’s verborgen cameraprogramma “What would you do?”, waarvoor opnames werden gefilmd in Scottsdale’s Civic Center Mall. Maar voor onwetende voorbijgangers zoals een 27-jarige inwoner van Scottsdale, Mack Leonard, was het ‘een zeer verontrustend gezicht’.

Aan de riem en de paddle voor gebruik gereed

Twee vrouwen knielden op de grond en droegen een riem. Een derde vrouw hield die riem vast. Ze had ook een paddle in haar hand, kennlijk om de twee andere vrouwen op hun billen te kunnen geven. Twee andere vrouwen die Griekse letters droegen, gooiden poeder in de gezichten van de schijnbare slachtoffers en dwongen hen om te drinken wat op wodka leek terwijl de meisjes huilden, zei Leonard, die rond 15.00 uur getuige was van het incident.

‘Dit gebeurde allemaal in het zicht van een aantal volwassenen en gezinnen’, vertelde hij The Arizona Republic via e-mail, waarbij hij zei dat de oudejaars studentes beledigingen schreeuwden tegen de aangelijnde vrouwen en hen zeiden ‘hun mond te houden’.

Leonard zei dat hij een video van het incident had gemaakt voor het geval de politie het nodig had als bewijs. Hij stuurde het naar de nieuwsuitzendingen en de Arizona State University. Hij dacht dat het verband zou kunnen houden met de school omdat de Griekse letters op de overhemden van vrouwen goud en scharlaken waren.

‘Het was mijn bedoeling om documentaire bewijzen van dit schandelijke incident onder de aandacht te brengen van het publiek en de juridische autoriteiten’, zei Leonard donderdag. “Kort daarna kreeg ik te horen dat het evenement had plaatsgevonden … Mijn voornaamste reactie was opluchting dat er geen jonge vrouwen het slachtoffer waren geworden.”

De universiteit was niet betrokken

ASU-functionarissen bevestigden dat het incident door ABC werd gedaan en dat de universiteit er niet bij betrokken was.

‘De personen die aan dit evenement deelnamen, waren ingehuurde acteurs uit New York City’. Dit zei ASU-woordvoerder Sean Storrs in een e-mail. ‘ASU had geen banden met dit evenement.’

De politie van Scottsdale werkte ‘niet rechtstreeks met het filmteam, maar waren van te voren wel op de hoogte gesteld dat ze in onze stad zouden filmen’, zei woordvoerder Kevin Watts. ‘We hebben maar een paar meldingen gehad en er zijn geen agenten naar toe gestuurd.’

Het programma “What would you do?” met als presentator John Quiñones, speelt schokkende of verrassende gebeurtenissen uit en filmt met verborgen camera’s hoe mensen hierop reageren. Het wordt sinds 2008 uitgezonden.

Dit is een vertaling van een artikel op de Europese website van USA Today, gepubliceerd op 17 november 2016.

sorority;use;studieperiode;ontgroening

Berichten en verhalen

Posted on 26 november 2016

Docenten moeten op het matje komen en krijgen straf

Een verhaal over twee docenten die op het matje moeten komen en dan straf op hun billen krijgen. Fantasie natuurlijk. Of: waarschijnlijk.

“The school could have been in serious trouble if this man had formalized a complaint or worst, file a lawsuit. What were you two thinking?” said the principal.

“I’m sorry,” was all I could say. I felt terrible and like a complete failure. All I ever wanted was to be a great teacher and inspire children. Now I feel like the worst person in the world. I can’t say the other teacher feels the same way. She’s been in working in the school longer than I have, I’m sure she’s seen this happen before.

It was a day like any other. The last bell of the day rang, telling us it was time to take the students to the front of the school to be picked up by their parents. I was distracted watching over all the kids in my class when a woman approached me asking me to release one of my students to her. I had never seen her before, but having my hands full with my class I let her take the boy. After I came to my senses, I realized she must’ve been the parent I was warned about with a restraining order and I just helped her violate it.

I wasn’t the only teacher. Apparently, the boy had a brother who was in another class. His teacher was also deceived by the woman.

I heard that the issue had been worked out with the parent, but we’re still not off the hook.

“As you two know this is a very serious matter, you two should really be more careful. Anyways, I’m sure you ladies will be happy to know that we’ve been able to ease the situation with the father and has agreed to not push on the complaint. Your jobs are still secure.”

This was really good news, ever since the incident I haven’t had a single peaceful thought.

“However, the terms of agreement are rather…unconventional.”

“Unconventional…” mumbled the other teacher. I felt even more worried when I saw the mortified look on her face. Apparently, even for a teacher with her years of experience this was very unusual.

“Yes, well, after reviewing our options and trying to reach an agreement with the gentlemen, he felt that teachers should put as much effort into their jobs just as they expect their students to perform well. He also added that he expects the school to discipline the teachers responsible,” he paused, “He also requests to participate.”

“Participate?” said the other teacher, “Aren’t we just getting a write up on our file?”

“No, the father of the two boys has requested to spank, or should I say, cane both of you.”

The other teacher moved to the edge of her seat and yelled,“What? That’s absurd!”

“I’m sorry Miss but this is really in the best interest of the school. Now you can accept this decision or submit your resignation. I need your answer by the end of the day. If you accept the terms, the man and his sons will be here first thing in the morning to conduct your spanking.”

We were then sent back to our classrooms. As I entered the classroom I could see the boy I had wrongly released to the woman. I wondered to myself, ‘does he have any idea what his father wants to do to me?’ Looking at him just made me feel worst. I couldn’t react in anger as the other teacher did. I was wrong for not being careful and I should be responsible for these kids. If anything, I think a spanking would ease my conscious and give me that inspiration I had lost after that day.

The next morning, I went straight to the office. I agreed to the terms. I had trouble sleeping just thinking about what was about to take place this morning. I wish I knew if the other teacher had agreed to the terms too, then I would be comforted knowing I won’t be the only one. I entered the office and there sat the principal, the father, and his two sons.

The principal greeted me, “Good morning, please take a seat.”

As I sat I felt the eyes of my students’ father devouring me from head to toe. I don’t doubt he enjoyed the idea of having me completely at his mercy. I didn’t mind. I knew I did wrong, and I am determined to accept whatever he thinks I deserve. Shortly after, the other teacher entered the room and found a seat.

“Now that we’re all here lets get started. Sir, is there something you would like to say to our two teachers here before we begin?”

“There is actually,” he said, “ I never expected two teachers at the same time to overlook this. If you ask me, I think all your teachers should get what these two are about to get for their carelessness.”

“Thank you, I think you’re absolutely right. Ladies, bend over my desk and lift up your skirts.”

“But what about the boys?” I asked.

The father jumped in, “What about them? They were the ones affected don’t you think? If anything they should be the ones spanking you.”

We realized that we were in no position to comment or question their orders. I slowly leaned my face near the desk and lifted my skirt. I then rested my hands on the surface of the desk. The other teacher bent over next to me but she refused to look at me or anyone in the room. We waited with our skirts raised above the waist exposing my white lace bikini panties. The principal had chosen to stand in the corner of the room behind us, no doubt to get a perfect view. I could hear the steps of the father behind our bottoms. With the corner of my eye I could see him raising the cane. I cringed in anticipation.

Then I felt it.

‘Swooosh’ went the cane followed by a sting in my bottom. After taking a swat on me he turned over to my colleague and did the same to her. I could hear her groan and see her fist clenched as she tried to show no sign of weakness. No doubt, she was a strong woman and I wondered if the cane would be enough to break her.

Meanwhile, I tip-toed after every hit and found myself grabbing the edge of the desk as tight as I could. After the fifth swat or so, he slipped his fingers into my panties and pulled them down. I can only assume he did the same to the other teacher. My attention only focused on my aching bottom and humiliation.

I cried and bent my knees as if by doing so it would ease the pain. I caught myself moving my bottom to my side to avoid getting hit in the same spot by the cane. My colleague must have done the same because the man complained,

“These women won’t stay still. Boys, how about you guys take a turn at your teachers while the principal and I pin them down to keep them in place.”

Both the men came to our sides holding us down by the waist. With our panties already on the floor the boys got the cane and “swooshed” across our bare bottoms.

“owww, owww, owww” I yelled. With the cane in their hands it hardly took any effort to make it hurt.

To my surprise, I could hear the other teacher scream, “I’m sorry!” repeatedly. I never did see her as one to apologize, but under the circumstances she had no choice.

“Oh you will be,” replied the father.

The sound of our screams and cries were no doubt being heard by the staff at the office. By the end of the day, we’d be referred to as ‘the teachers who got spanked.’

I lost count of how many times the father and the boys had spanked me. By the time it was over, the other teacher and I were so sore from our bottoms that neither of us stood up to get dressed.

“Ladies, please be courteous and stand up to apologize for your careless actions to this family.”

Despite my humiliation, I had no desire to put on my panties over my sore bottom. We both stood up and faced them. I said, “I’m really sorry. Your son is a great student and I have no excuse for what happened. But I’m really sorry and you won’t have a problem with us again.”

“Very good,” said the principal, “now thank them.”

“Thank you very much for bringing this to our attention.”

“Good girl, what about you miss?”

I could tell her pride refused to be broken despite her red face, smudged make-up, and stripped bottom. Still, she knew she had to respond, so she said, “I’m sorry that happened and I’ll do better.”

“Fair enough,” said the principle.

“Well, I have to get going. Take care of my kids or I will be back,” he warned, “yes sir” I said. The principal, then told my colleague and I, “Get dressed and go back to your classrooms.”

In two weeks we have a teacher and parent conference scheduled. I just hope there’s no more complaints about me…

Eerder gepubliceerd op het Daphne Fotoblog op 22 juli 2016.

instituut

Berichten en verhalen

Posted on 22 juli 2016

De feeks wordt getemd

Taming of the Shrew

In het toneelstuk “Taming of the Shrew” – De feeks wordt getemd – van Shakespeare wordt Kate over de knie gelegd en krijgt op haar billen.

Uit het toneelstuk van Shakespeare: Kate’s speech o.a. over de positie van de vrouw.

Fie, fie, unknit that threat’ning unkind brow And dart not scornful glances from those eyes To wound thy lord, thy king, thy governor. It blots thy beauty as frosts do bite the meads, Confounds thy fame as whirlwinds shake fair buds, And in no sense is meet or amiable. A woman moved is like a fountain troubled, Muddy, ill-seeming, thick, bereft of beauty, And while it is so, none so dry or thirsty Will deign to sip or touch one drop of it. Thy husband is thy lord, thy life, thy keeper, Thy head, thy sovereign; one that cares for thee And for thy maintenance; commits his body To painful labor both by sea and land, To watch the night in storms, the day in cold, Whilst thou li’st warm at home, secure and safe; And craves no other tribute at thy hands But love, fair looks, and true obedience– Too little payment for so great a debt. Such duty as the subject owes the prince, Even such a woman oweth to her husband; And when she is froward, peevish, sullen, sour, And not obedient to his honest will, What is she but a foul contending rebel And graceless traitor to her loving lord? I am ashamed that women are so simple To offer war where they should kneel for peace, Or seek for rule, supremacy, and sway, Whey they are bound to serve, love, and obey. Why are our bodies soft and weak and smooth, Unapt to toil and trouble in the world, But that our soft conditions and our hearts Should well agree with our external parts? Come, come, you froward and unable worms, My mind hath been as big as one of yours, My heart as great, my reason haply more, To bandy word for word and frown for frown. But now I see our lances are but straws, Our strength as weak, our weakness past compare, That seeming to be most which we indeed least are. Then vail your stomachs, for it is no boot, And place your hands below your husband’s foot, In token of which duty, if he please, My hand is ready, may it do him ease.

Eerder gepubliceerd op het Daphne Fotoblog op 17 juli 2016.

toneel

Berichten en verhalen

Posted on 17 juli 2016

Moeder en dochters krijgen thuis op hun blote billen

In sommige religieuze gemeenschappen was het heel gebruikelijk dat de dochters net als hun moeder van hun vader op hun blote billen kregen tot ze gingen trouwen, waarna de nieuwe echtgenoot die rol overnam.

In sommige religieuze gemeenschappen kregen de dochters net als hun moeder op hun blote billen kregen tot ze gingen trouwen.

Een verhaal over de opvoeding in een kleine religieuze gemeenschap, gepubliceerd in 2016 op Tumblr.

Het is kwart over 4 in de middag en het huis ziet er prachtig uit. Het mooiste daarvan is dat ik vooruitloop op mijn planning met genoeg tijd om het diner af te ronden en nog een laatste kijkje in de spiegel te nemen voordat hij aankomt. Alles moet perfect zijn!

Tegen zes uur loopt mijn man door de deur en vindt zijn toegewijde vrouw in zijn gezellige huis klaar om de vele gasten te verzorgen die we zullen hebben. Eindelijk voel ik dat ik na vele jaren de vrouw ben geworden waar ik alleen maar van droomde dat ik die zou zijn.

Dan heb ik het niet over perfectie, maar juist door mijn fouten te herkennen en mijn manier van doen aan te passen, is een enorme stap voor mij, of voor ieder willekeurig meisje dat het meisje van de dromen van een man wil zijn. Ik kan het alleen maar beschrijven als een intuïtief verlangen dat we sinds onze jeugd bij ons dragen en bepaald wordt door liefde, regels en discipline.

Ik denk graag dat het natuurlijk is, maar mijn moeder had zeker veel te maken met mijn verlangen om een liefhebbende en onderdanige vrouw te zijn, net zoals ze zelf was. Mijn vader had altijd het laatste woord en noch moeder, noch de kinderen zouden hem in twijfel trekken (tenzij wij meisjes erop uit waren om pijnlijke billen te krijgen). Trouwens, met ‘wij’ bedoel. ik mij en mijn zussen, maar ook mijn moeder. Het was geen geheim dat ze ook op haar billen kreeg van papa. Mijn aanname is dat ze wilden dat we hun levensstijl zagen en zouden overnemen als onze manier van leven in plaats van iets vreemds of mishandeling. Hoe dan ook, we hebben het nooit in twijfel getrokken. Het enige dat we wisten was dat mama op haar billen kreeg net zoals mijn zussen en net zoals ikzelf als we niet aan de verwachtingen van mijn vader voldeden.

Ik weet dat velen die dit lezen mijn vader misschien als een tiran zien, maar eerlijk gezegd wisten we dat hij altijd zorgzaam was en hij het beste voor ons wenste. Daar hebben we nooit over getwijfeld.

Het was gewoon hoe het leven was in onze kleine religieuze gemeenschap met zijn traditionele waarden, rollen en moraal. Vader was het hoofd van het huis en onze moeder en kinderen onderwierpen zich aan zijn autoriteit. Zowel jongens als meisjes werden opgevoed om dezelfde rollen te vervullen als ze ouder waren.

Zo waren mijn zussen en ik geen onbekende voor de taken die mijn moeder deed als moeder en als vrouw. Ik was de oudste en hielp met mijn jongere broers en zussen, en hielp met het schoonmaken van het huis. Het was veel werk maar ik waardeerde het ieder moment opnieuw.

Vader had verwachtingen van ons allemaal. De jongens hielpen ons met werkzaamheden buiten de deur en hielpen ons soms met zwaardere taken. Het hebben van verschillende regels betekende ook verschillende gevolgen voor het niet naleven ervan. Voor de jongens betekende dit meestal meer werk en verlies van speciale privileges, zoals uitgaan met vrienden of televisie kijken. Wat betreft de meisjes betekende dit billenkoek.

Het leek destijds een algemeen gedeelde overtuiging dat meisjes veel emotioneler en lichamelijk zwakker zijn dan jongens. Daarom reageerden meisjes heel goed als ze op hun billen krijgen en dan doet het er niet toe hoe oud die meisjes zijn. Iedereen kan de trots of hooghartigheid van een jong meisje of een volwassen vrouw gemakkelijk veranderen in onderdanigheid door haar op haar blote billen te geven met de hand of met een voorwerp. Ik kan natuurlijk dit niet als een universele waarheid bevestigen, maar voor mezelf ben ik zeker. van dat het krijgen van billenkoek op mijn blote billen elk vrouwelijk verlangen in mij heeft aangewakkerd dat vaak wordt beschreven als vriendelijk, zachtaardig, liefhebbend en onderdanig. In onze gemeenschap staat een meisje onder de zorg van haar vader en op een dag zal ze onder de zorg en verantwoordelijkheid van haar echtgenoot vallen.

Dit werd ons duidelijk geïllustreerd in de manier waarop onze vader met moeder omging toen ze haar klusjes verwaarloosde of openlijk onbeschoft was tegen vader of iemand anders om een onterecht reden. Iedere keer dat papa een leermoment zag, vroeg hij mijn zussen en mijzelf naar zijn kamer te komen om te zien hoe een vrouw die zich misdragen wordt aangepakt.

Vader gebruikte meestal een riem, althans tijdens de keren dat hij billenkoek gaf waar ik. bij was. Hoe onze moeder op haar billen kreeg was niet veel anders dan van. hoe wij het kregen. Eerst wordt ze naar haar kamer gestuurd waar ze met de handen achter haar rug naar de deur staat en geen woord zeggen mag. Nadat ze een tijdje had gekregen om na te denken over haar acties, nodigde papa de overige meisjes in het huis uit om zich bij hem en moeder in de kamer te voegen en wij gingen stilletjes langs de muur staan.

Vader zou dan op het bed gaan zitten en haar naar hem toe laten kijken en hij zou haar vertellen wat ze verkeerd heeft gedaan, wat van haar wordt verwacht, en wat haar straf is.

Ik kon me altijd goed met haar identificeren, niet alleen als mijn vrouwelijke rolmodel, maar ook hoe we reageerden op deze strafsessies. Zowel zij als ik gingen altijd huilen tijdens de preek voordat de werkelijke billenkoek begon. Het waren gemengde gevoelens van schuld, angst en verwachting van zere billen.

Vader stond op en leidde haar naar de rand van het bed, waar ze haar ellebogen plat legde en hij haar rok optilde en haar onderbroek naar beneden trok.

Het klinkt cliché, maar in die tijd was het echt ongehoord dat een meisje iets anders droeg dan rokken of jurken. Ieder meisje dat toen iets anders droeg dan rokken en jurken rebelleerde tegen de natuurlijke orde van mannen en vrouwen. Voor ons meisjes, was het dragen van een rok altijd een herinnering om altijd in ons beste gedrag te zijn, omdat een meisjesrok gemakkelijk altijd en overal kan worden opgetild voor een goede pak slaag.

Tegen de tijd dat mijn moeders onderbroek op haar enkels lag, liepen haar tranen al over haar wangen. Toen hief vader zijn arm op om snelheid te krijgen en liet hij zijn arm snel zakken om daarmee het luide geluid te krijgen van moeders billen die door zijn riem werd geraakt. Geleidelijk aan verhoogde hij zijn kracht, iedere gil werd luider en luider.

De vrouw die voorovergebogen op bed lag, was niet anders dan wij. Ze bewoog haar billen zachtjes heen en weer na iedere klap in een poging om de pijn te verzachten. Ze huilde hardop en verontschuldigde zich voor haar fouten en beloofde dat het niet meer zou gebeuren.

In sommige huishoudens was je nooit te oud om op je blote billen te krijgen.

We wisten natuurlijk al op jonge leeftijd dat dit onwaarschijnlijk was, want als er iets is dat we hebben geleerd door te kijken hoe mijn moeder op haar billen kreeg, was dat we vroeg of laat weer op onze billen zouden krijgen waarvoor we eerder billenkoek hadden gekregen. Waarom? Misschien omdat geen enkele straf in de wereld ons kan vervolmaken, maar het kan ons wel herinneren aan onze plaats en verwachtingen. Misschien is het door dit idee dat ik geïnspireerd ben om niet de perfecte vrouw te zijn, want dat kan ik niet, maar om de beste vrouw te zijn die ik kan zijn. Zo wist ik dat noch ik, noch mijn zussen ooit te oud zullen zijn om straf op onze billen te krijgen.

Nadat mijn vader klaar was met mijn moeder op haar billen te geven, stond ze op met een rood snikkend gezicht. Een gloeiend rood achterwerk. Moeder tilde dan haar gezicht op en keek ons aan met haar door de war en haar onderbroek nog steeds om haar enkels. Vernederd maar met overtuiging verontschuldigde ze zich dat ze een slecht voorbeeld was als echtgenote, als moeder, als een vrouw. Ze bekende haar fouten aan ons en waarschuwde ons goed te zijn. Ze wendde zich toen tot mijn vader en bedankte hem voor zijn liefde, voor zijn straf, voor zijn leiding die hij biedt. Haar verontschuldiging werd geaccepteerd zonder enige teleurstelling op het gezicht van mijn vader. Hij verwelkomde haar in zijn armen, kuste haar en verklaarde zijn liefde voor haar.

Ik was stiekem jaloers op al die momenten in de hoop dat ik ooit een liefhebbende en zorgzame echtgenoot kon vinden. Dat is de reden waarom elke keer dat ik me misdroeg of mijn verantwoordelijkheden verwaarloosde, ik mijn billenkoek accepteerde wetende dat elke klap die ik kreeg, me voorbereidde om de beste vrouw te zijn die ik kan zijn.

Eerder gepubliceerd op het Daphne Fotoblog op 5 juni 2016.

bruiloft, religie, thuis, usa, verleden

Berichten en verhalen

Posted on 5 juni 2016

Soms is pijn het enige dat motiverende magie kan opwekken

Sometimes pain is the only thing capable of inducing motivational magic.

Een citaat van Rachel Wolchin.

Eerder gepubliceerd op het Daphne Fotoblog op 3 juni 2016.

quote

Berichten en verhalen

Posted on 3 juni 2016

Billenkoek op het werk

Zeker in het verleden was het helemaal niet ongebruikelijk dat meiden en vrouwen op hun werk ook billenkoek kregen als ze dat verdienden.

Secretaressen kregen op hun blote billen

Een man die opgroeide in de jaren 50 en 60 vertelde dat hij toen hij een jongen was zijn vader van zijn werk ophaalde. Zijn vader was directeur van een middelgroot bedrijf, een handelsonderneming in Tulsa, Oklahoma. Hij kon toen niet direct doorlopen, maar moest even op de gang wachten. Door de gesloten deur kon hij de stem van zijn vader en vrouwenstemmen horen. Daarna klonk onmiskenbaar het geluid van een flink pak billenkoek op de blote billen. De kreten maakte duidelijk dat het vrouwen waren die op hun billen kregen. Dat geluid was hem helemaal bekend, omdat vooral zijn oudere zussen maar hijzelf ook wel eens van zijn vader op de blote billen straf kregen. Na een korte stilte klonk er opnieuw het geluid van een goed pak billenkoek.

Na een tijdje ging de deur open en twee secretaressen van middelbare leeftijd kwamen naar de gang om snel naar het damestoilet te gaan. Beide met rode wangen en natte ogen, en één van de dames wreef uitgebreid over haar rok en over haar billen. Direct daarna kwam zijn vader de deur uit alsof er niets gebeurd was.

Bij de directeur moeten komen betekende billenkoek krijgen

Kennelijk was het de gewone gang van zaken. Als een medewerkster bij de directeur werd geroepen, was er iets aan de hand. Zo’n gesprek eindige altijd in een flink pak billenkoek. Iedereen wist dat en iedereen kon dat horen, maar zo was het nou eenmaal.

Deze man kende zijn vader als de baas in huis. Zijn vader was een man die niet tegengesproken wilde worden. Hij was vooral duidelijk in wat de regels en afspraken waren. Iemand die zich niet aan de regels hield of zich niet hield aan afspraken kreeg een strenge toespraak en meestal bleef het daar niet bij. Hij had vaak genoeg meegemaakt dat zijn zussen of een dienstmeid bij zijn vader over de knie gingen en op hun blote billen kregen. Dat gebeurde ook wel bij zijn moeder. En bij hemzelf.

Maar dat was allemaal thuis. Het was verrassend om te zien dat hij op het werk precies dezelfde persoon was. De vrouwen die voor hem werkten en zich niet aan de regels of aan de afspraken hielden kregen ook direct een stevig pak billenkoek op hun blote billen. De vrouwen op het werk kregen net zo goed billenkoek als de vrouwen bij hem thuis. Dat betekende over de knie, rok omhoog, nylons of panties omlaag, onderbroek omlaag en dan net zo lang billenkoek op de blote billen totdat de les geleerd was.

Een aantal jaren later, toen de man op het punt stond te trouwen en het huis te verlaten, had hij een gesprek met zijn vader. Daarbij kwam ook de manier waarop hij met zijn secretaressen omging aan de orde.

Alle werkende dames kozen voor billenkoek

De vader vertelde dat hij bij ieder nieuw personeelslid duidelijk maakte dat hij meer betaalde dan de gemiddelde werkgever. Daar stond tegenover dat hij ook meer verwachtte dan de gemiddelde werkgever. Vanaf de eerste dag maakte hij duidelijk dat billenkoek voor een vrouw die op het werk beneden de verwachting presteert volstrekt normaal is.

In de dagelijkse praktijk sprak hij vrouwelijke medewerksters die een duidelijke fout maakten daar op aan. Dat ging dan meestal om een secretaresse, een schoonmaakster of iemand die werkte bij de boekhouding. De dame in kwestie kreeg dan een keuze: vertrekken of straf accepteren. Die straf was dan altijd een degelijk pak billenkoek.

Eigenlijk alle dames kozen voor de billenkoek. Ze waardeerden het salaris en de werksfeer en de vrouwen hadden hierover onderling ook al gepraat. Ze wisten dat ze op het werk billenkoek konden krijgen. Ze zagen het dus aankomen. Het was meer de kwestie van wanneer en hoe vaak.

Bij de eerste keer billenkoek moesten de vrouwen alleen de rok omhoog doen. De bescherming van de onderkleding mocht blijven zitten. Na die eerste keer kregen de dames de waarschuwing dat het bij de volgende fout straf op de blote billen zou zijn.

Het kon misschien weken duren of een paar maanden, maar zo’n volgende keer kwam. Na een strenge toespraak ging dan de rok omhoog en de billen bloot. Dan kregen ze een stevig pak op de blote billen. Vanaf dat moment was dat ook de norm.

Vrouwen moeten beseffen dat ze op hun blote billen krijgen

Volgens zijn vader was het voor veel vrouwen belangrijk dat ze beseffen dat ze op hun blote billen kunnen krijgen als ze dat verdienen. Dat kan dan van hun vader, hun echtgenoot, hun dominee of hun werkgever zijn. Als het maar gebeurt. Het is ook belangrijk dat het consequent gebeurt. Daarom zorgde de vader er ook voor dat daar regelmatig tijd voor vrijmaakte.

In dat gesprek zei de vader ook tegen zijn zoon dat hij vanzelf zou merken dat vrouwen het beste functioneren met liefde en zorgzaamheid, duidelijkheid en structuur en regelmatig een goed pak op de billen zodra dat verdiend is.

In het geval dat mannelijke werknemers fouten maakten en niet voldeden aan de verwachtingen was het gelijk klaar. Voor deze mensen was ontslag de enige beschikbare mogelijkheid.

Jaren 80: op de redactie van een Amerikaanse krant

Op 5 januari 2018 stond een artikel in de Washington Post dat een directeur van Anniston Star, een krant uit Alabama, zich terugtrok omdat hij tijdens de jaren 80 meerdere vrouwelijke reporters op hun billen had gegeven.

In een enkel geval gebeurde dit bij de werkneemsters thuis. De directeur claimde dat dit van te voren overlegd was met een dokter.

In andere gevallen gebeurde dit op het werk en ook in het oog van andere medewerkers. Een journaliste vertelde dat ze 18 keer van de directeur met een lineaal op haar billen kreeg.

In die tijd was het op de redactie algemeen bekend dat het in de ogen van de directeur volkomen normaal en Amerikaans was om een vrouw die de fout ingegaan was billenkoek te geven. De directeur had ook een boek geschreven waarin hij een ontmoeting beschrijft met een vrouw die later zijn echtgenoot zou worden. Op een bepaald moment tijdens die ontmoeting werd hij boos, en hij zei “als we elkaar beter zouden kennen, had je nu een pak op je billen gekregen”.

Nieuwe vrouwelijke medewerkers werd ook op het had gedrukt om voorzichtig te zijn in het contact met de directeur, omdat ze anders op hun billen konden krijgen.

Eerder gepubliceerd op het Daphne Fotoblog op 14 april 2016.

kantoor, verleden, werk

Berichten en verhalen

Posted on 14 april 2016

Soms kreeg je op school straf op je blote billen

Enkele tientallen jaren geleden gebruikte bijna iedere High School in Amerika billenkoek met de paddle als straf en soms ging dat op de blote billen.

Uit forumdiscussies waarin vrouwen herinneringen bespraken uit die tijd, blijkt dat billenkoek veel gebruikt werd. Het alternatief van nablijven had als nadeel dat de schoolbus dan al weg was.

Er waren wel grote verschillen. Sommige docenten gaven een paar symbolische tikken op je rok, waar je eigenlijk niks van voelde. Bij de meeste docenten moest je krom staan en je rok omhoog doen. Daarna kreeg je een paar stevige tikken met de paddle op je onderbroek. Dat voelde je een paar uur, dan was het weer over. Zoiets gebeurde ook meestal als je naar de directeur gestuurd werd.

Voor sommige docenten hadden de meisjes respect

Dan hadden de meeste scholen ook wel een paar docenten waar de meisjes respect voor hadden. Vaak was het de docent science en PE. Docenten natuurkunde, scheikunde en gymnastiek. Dat waren meestal mannen die zelf ook kinderen hadden of hadden gehad. Ze geloofden in strenge opvoeding. Het waren docenten die bij de eerste les van het schooljaar direct duidelijk maakte dat als je ongehoorzaam was of de regels overtrad een pak op je billen kreeg. Het waren docenten die duidelijk maakten dat ze maar één keer waarschuwden.

Op school straf op je blote billen krijgen

Bij sommige docenten moesten de meisjes voordat ze billenkoek kregen niet alleen krom staan en hun rok optillen, maar ook hun onderbroek naar beneden schuiven. Deze docenten vonden principieel dat meisjes billenkoek op hun blote billen moesten krijgen.

Bij sommige docenten moesten de meisjes die straf kregen niet alleen krom staan en hun rok optillen, maar ook hun onderbroek naar beneden schuiven.

Als je bij zo’n docent de gang opgestuurd werd, moest je niet alleen krom staan en je rok omhoog tillen, maar ook je onderbroek naar beneden doen. Bij zo’n docent kreeg je altijd op je blote billen en dat was geen pretje. Het was ook altijd huilen als je van zo’n docent op school op je blote billen kreeg.

Ondanks dat de meisjes wel accepteerden en gewend waren dat ze op hun billen kregen als ze dat verdiend hadden, vonden ze het afschuwelijk om voor zo’n docent hun billen bloot te maken en krom te moeten staan. Deze docenten sloegen ook vaak hard omdat ze vonden dat straf indruk moest maken. Op de blote billen komt dat ook nog eens extra binnen. Daarom probeerden ze door goed op te letten en goed gehoorzaam te zijn zulke vervelende billenkoek te vermijden, wat uiteraard precies de bedoeling van die docent was.

Over de kwestie of straf op High Schools op de bedekte of blote billen gegeven werd is hier meer informatie te vinden.

Eerder gepubliceerd op het Daphne Fotoblog op 28 maart 2016.

highschool, studieperiode, usa, verleden

Berichten en verhalen

Posted on 28 maart 2016

Waarom huilen belangrijk is

Een posting van een jonge vrouw op Tumblr waarin ze uitlegt waarom huilen belangrijk om straf op de billen echt indrukkend te laten zijn, maar ook voor emotionele ontlading en opluchting na stress. Dit is een vertaling van haar posting.

Als je gaat huilen als je op je billen krijgt. Hoe het huilen een belangrijke stap in de bestraffing is.

Huilen voor mij is belangrijk om een paar redenen. Ten eerste laat het zien dat ik berouw heb over de acties die ik heb veroorzaakt, dat ik begrijp hoe mijn gedrag of slecht beoordelingsvermogen me in gevaar kan hebben gebracht of schadelijk kan zijn geweest voor onze relatie en het algemene geluk. Maar soms is het moeilijk voor mij om mijzelf toe te staan om te huilen, vooral als ik het gevoel heb dat de straf onrechtvaardig en oneerlijk is. Meestal is de pijn van de billenkoek, hoewel zeer onaangenaam, niet genoeg om de tranen te veroorzaken. Voordat ik een pak slaag krijg is het belangrijk voor mij om te begrijpen en te accepteren dat mijn gedrag teleurstellend is.

Toen ik een kind was kon mijn vader me meestal laten schreeuwen als een baby met slechts een rustige lezing over hoeveel hij van me hield, maar hoe teleurgesteld hij was in mijn gedrag. Deze aanpak kan nog steeds werken op elke leeftijd. Een preek is niet alleen bedoeld is om het hoofd van het huishouden te luchten, maar zou eerder rustig en als een discussie dan als een uitbrander moet worden gedaan. Meestal zelfs als ik het gevoel heb dat mijn straf oneerlijk is, zal ik met een kalme discussie en preek vaak zien hoe mijn handelen mij in deze positie heeft gebracht en hoe degene waar ik om geef nu teleurgesteld was in mijn gedrag. Als de lezing met liefde, medeleven en begrip wordt gegeven, zal het mijn muren afbreken en me in een toestand brengen waarin ik echt berouwvol kan zijn.

De billenkoek kan dan worden toegediend en op het punt waar de pijn van de straf de emotionele drempel overschrijdt dat ik dit ontvang omdat ik iemand heb teleurgesteld, dan gaan de tranen komen terwijl mijn muren instorten. Het is belangrijk om te begrijpen dat de billenkoek niet moet stoppen omdat een vrouw begint te huilen. Vaak zal ik al vroeg in een straf gaan huilen omdat ik me zo slecht voel over mijn gedrag, maar op dat moment ben ik nog niet echt gestraft. Het hoofd van het huishouden moet altijd doorgaan met de billenkoek totdat het een noodzakelijk strafniveau heeft bereikt, ongeacht haar emotionele toestand. Het is duidelijk dat als ze leert dat ze gewoon kan huilen in de bedoeling dat de billenkoek dan zou stoppen voordat ze gestraft is, dit verkeerd is. Het mag nooit worden toegestaan dat ze een dergelijke controle in haar discipline kan hebben.

Ook het huilen voor het meisje is een grote emotionele en stressvolle opluchting. Meisjes zijn een zeer emotioneel wezens, en natuurlijk kan ze een zware emotionele last van schuld, wroeging en verdriet ontwikkelen. Het gevoel dat je je echtgenoot in de steek laat is voor niemand een prettig gevoel. Ze kan ook teleurstelling in zichzelf zijn, wat dezelfde negatieve emoties kan uitlokken. Huilen biedt een middel om deze zware negatieve emoties los te laten.

Na het huilen zal de vrouw het gevoel hebben dat ze op de juiste manier verantwoordelijk wordt gehouden voor haar daden, en ze zal een gevoel van vergeving voelen van haar partner. Na een “goede huilpartij”, zal er een gevoel zijn dat de lei is schoongeveegd, de overtreding is nu vergeven en vergeten, en het paar kan nu verder gaan zonder die gevoelens van schuld en teleurstelling. Dit zijn zeer goede gevoelens voor beide echtgenoten, en een belangrijk deel van de hele ervaring.

Being spanked to tears, how crying is an important step in punishment. was originally published on The obedient wife

Eerder gepubliceerd op het Daphne Fotoblog op 25 maart 2016.

huilen

Berichten en verhalen

Posted on 25 maart 2016

Een slim schoolbankje

Een slim schoolbankje, dat de billen volledig toegankelijk laat.

The Detention Room – Art by Julian Guile.

A special room with a special desk.

The desk is of an unusual design, its purpose clearly to make the experience of sitting in it deliberately unpleasant.

The girl is unable to get her legs all the way under it, her knees are pressed up against a hard board and she must take her weight on the backs of her thighs which are resting on a seat that is narrow and clearly uncomfortable.

Her position also places her with her bare bottom protruding out in a shameful manner and in a position ideal for punishing.

Eerder gepubliceerd op het Daphne Fotoblog op 23 maart 2016.

studieperiode, tekening

Berichten en verhalen

Posted on 23 maart 2016