Als ik omhoog kijk ‘s avonds, is de hemel er niet meer,
een grote twijfel hangt er tussen de bomen.
Duister en regen reegnen uit de leegte neer
met de onzichtbre haast van onderaardse stromen.
Alleen mijn voeten op de oude grond
verbinden mij met het bestaande,
nauw ademend als zij, de aarde,
– diep in zichzelf gekeerd en wond.
En het enige, dat ik nog zeker weet,
waaruit ik nooit meer word bevrijd
is het vaste, dicht-vertakte leed.
Mijn blaadren roeren in onzekerheid
waarin nog iets van hemels luistren is,
mijn wortlen proeven zoveel duisternis.
Dit gedicht staat in de bundel De Vogel Phoenix van Vasalis, gepubliceerd in 1947.
Eerder gepubliceerd op de vroegere versie van de Daphne website, 1 juli 2002.
Apollo en Daphne, een beeld van Bernini, te vinden in de Galleria Borghese te Rome.
Waarom zijn heesters en de liefste bloemen
Als toevluchtsoord voor vrouwen steeds bezongen?
Omdat een god die fabel had bedongen,
Opdat een god op dit gewas kon roemen.
Zoo hoort men door de eeuwen namen zoemen
Van haar die in die bladerafgrond sprongen:
Omdat een god in haar zich had bedwongen,
Opdat een god in haar zich held kon noemen.
Onstuimig had hij bij haar aangedrongen,
Haar verontrust, en met zijn slanke sprongen
Haar heengedreven tot ze om uitkomst bad.
Laurier, omvang haar met uw geurig blad,
Opdat de god, die haar niet mag beminnen,
Haar streelende zijn lust kan overwinnen!
Dit gedicht staat in de bundel Gestelsche liederen van Simon Vestdijk, gepubliceerd in 1949.
Eerder gepubliceerd op de vroegere versie van de Daphne website, 1 juli 2002.
Er werd mij gevraagd om een verslag te schrijven van het tweede Daphneweekend. Aangezien ik een hekel heb aan dingen uitstellen heb ik er voor gekozen om het verslag direct te maken, nu de herinneringen nog vers in het geheugen zitten.
Daar zit ik dan, op maandagmiddag, mijmerend in een pril zonnetje, te genieten van een sterk kopje koffie en na te genieten van een heerlijk weekend. Net als vorig jaar had de feestcommissie van Daphne weer een geweldige lokatie uitgekozen voor een heerlijk weekend in de bossen van Utrecht. De dames hadden zelfs de weergoden aan hun kant staan waardoor de ingrediënten voor een geslaagd weekend aanwezig waren.
Moord
Vrijdagmiddag rond een uur of 6 reden ik samen met mijn vriendin Eva vanuit Groningen richting het park waar we het tweede Daphne weekend zouden doorbrengen. Aangezien Eva nog wat studie uurtjes moest maken om aan haar quotum te komen voor de week, konden we helaas niet eerder weg, waardoor Eva, tot haar grote spijt, niet mee kon doen aan een masterclass over de historie van de slavernij. Gemiste kans, want nu zal ze er nooit achter komen wat haar waarde was geweest op zo’n markt. Maar goed, rond een uur of 8 kwamen we aan. Gezellig even wat gedronken met de aanwezigen tot de masterclass afgelopen was, waarna Eva en ik snel even een eenvoudige maar voedzame maaltijd voor de groep hebben gemaakt. De feestcommissie had wederom zeer haar best gedaan om een aantal leuke activiteiten te organiseren. Zo was er een spel waarbij iedere deelnemer een naam kreeg van een ander die hij/zij moest “vermoorden”. Het idee was dat je met je “slachtoffer” in een afgesloten ruimte moest zijn waarna je “Bang, bang, you’re dead” moest zeggen. Dit spel liep als een rode draad door het weekend. Mijn ervaringen uit militaire dienst kwamen me goed van pas waardoor ik de eerste was die een “kill” op zijn naam kreeg. Een lafhartige actie van een deelneemster de volgende ochtend was de reden dat ik het spel niet tot een succesvol einde heb kunnen brengen.
Examen
Een andere, inmiddels tot traditie verheven, activiteit was het Daphne examen. Waar we vorig jaar enkel getest werden op onze kennis van de Daphne site, werden we dit jaar aan de tand gevoeld over onze kennis van geuren, gereedschappen, Nederlandse taal (zowel in dicteevorm als aangeven waar een bepaald woord vandaan komt) en als klap op de vuurpijl een veertigtal quotes uit de Daphne-chat. Wij moesten raden van wie de quote was. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik zelfs bij een zin die van mezelf was de verkeerde naam had neergezet. Op dit onderdeel had ik dus 21 fouten. Maar gelukkig waren de andere onderdelen iets beter te maken, hoewel het dictee geen gemakkelijke opgave was. Het bleek een complete zin uit het Groot Dictee der Nederlandse Taal te zijn, met Victor in de rol van Philip Freriks. Gelukkig sprak Victor de zinnen een stuk beter en minder hakkelig uit dan Philip.
Verrassingen?
Op zaterdag hebben we heerlijk uitgeslapen waarna we lekker in de zon hebben zitten ontbijten. In de middag nog een lekkere boswandeling gemaakt. Niet te geloven wat voor moois de natuur af en toe kan bieden. Hoewel ik de indruk had dat Eva er iets minder van genoot als ik mag ik toch wel zeggen dat een al met al een geslaagde middag werd. Na nog wat kleinere activiteiten was het al weer tijd om te gaan eten. Het avondeten werd verrijkt met een heerlijke mosterdsoep van Rebel, die toch niet zo unspankable bleek te zijn als ze ons altijd heeft doen geloven. In de avond zouden we lekker met de hele groep gaan bowlen. Cosmic Bowling, waarbij af en toe de baan in nevelen gehuld werd. Helaas ging het hele plan in rook op, want de computers die de score moesten bijhouden waren waarschijnlijk afdankertjes van een pc-privéproject waarbij het budget iets te krap was. Met andere woorden, er was letterlijk geen bal aan. Nu zijn de mensen van Daphne niet zo snel uit het veld te slaan, dus we hebben er uiteindelijk een leuke avond van gemaakt. Een groepsdiscussie over de beleving en de gevoelens van SM en spanking ging gelukkig wel door. Met een hapje en een drankje werd de avond afgesloten.
Zondag
Op zondag hebben we wederom lekker uitgeslapen, er bleek niemand gemotiveerd te zijn om te gaan sporten om 06:00 uur. Tussen de middag genoten van een stevig ontbijt van gebakken eieren met spek en broodjes kroket. Al genietend van het zonnetje hebben we de middag doorgebracht met midgetgolf. De vier overgebleven spelers van het “moordspel” kozen uiteindelijk voor de weg van de minste weerstand en sloten een duurzame vrede, waardoor wederom duidelijk werd dat in een oorlog nooit winnaars maar enkel verliezers heeft. Het weekend werd afgesloten met een heerlijke maaltijd met soep, gebraden gehakt, kip, frietjes, salade en nog veel meer lekkernijen. Rond de klok van 7 hebben we voor de laatste maal de huisjes afgesloten en zijn we huiswaarts gegaan.
Veilige thuiskomst
Al enkele weken geleden had ik ontdekt dat Eva, ondanks het feit dat ze in het bezit is van een rijbewijs, al anderhalf jaar niet meer achter het stuur had gezeten. Als begeleider ben je verantwoordelijk voor alle voorkomende zaken die van invloed zijn voor een succesvolle toekomst van de studentes, dus hadden we afgesproken dat Eva in mijn auto wat meer rijervaring zou gaan opdoen. Zoals wel vaker stelde Eva dit keer op keer uit, maar afgelopen zondag was het dan toch zover. Een beetje bibberend nam Eva plaats achter het stuur van auto. Na wat geworstel met het verstellen van de bestuurdersstoel en de spiegels gingen we van start. De eerste kilometers op de snelweg gingen nog wat stroef, maar daarna kreeg Eva door dat autorijden toch best wel leuk was. Veilig en wel kwamen aan we in Groningen. Lichten uit, bagage uitladen (volgende keer ook de auto afsluiten) en naar binnen voor een lekker en welverdiend kopje koffie.
Nu, op maandagmiddag, genietend van een vrije middag in de zon, kan ik me al weer verheugen op een eventueel vervolg van dit weekend.
M.
Dit verslag is eerder gepubliceerd op de eerste Daphne Website op 30 maart 2002.
En als je wilt weten hoe mensen echt, al sinds duizenden jaren, in elkaar zitten, is het lezen van de Griekse mythen een hele goede manier.
In de Griekse mythen was Daphne een nimf.
De geschiedenis van Daphne is prachtig. Als je wel eens tegenstrijdige gevoelens hebt, je bedrogen en tegelijk aangetrokken voelt….. Dan is Daphne iemand voor jou.
Daphne de Laurierboom
P. Flötners (1490-1546): Apollo en Daphne
Toen Apollo op Daphne afkwam wilde ze wegvluchten. En terwijl Apollo haar achterna zat, smeekte Daphne aan Zeus om haar te laten verdwijnen. En haar gebeden werden verhoord, en ze veranderde in een Laurierboom. En dat was alles wat van haar overbleef. En Apollo brak een tak van de boom af, en plaatste die op zijn hoofd terwijl hij zei:
“Hoewel je niet meer mijn bruid kan zijn, zul je in ieder geval mijn boom zijn. Mijn haren, mijn lier, mijn bewegingen zullen altijd verbonden zijn met jou, o Laurier, o Daphne”
[Apollo. Ovid, Metamorphoses 1.556]
Daphne eren met de lauwerkrans
Het eren met een Lauwerkrans betekent het eren met een stukje Daphne.
Op het moment dat zo’n lauwerkrans behaald wordt – op welk niveau dan ook – terwijl je billen nog nagloeien van de pijn, dan is de geschiedenis rond.
Dan heb je begrepen hoe het werkt. Hoe mensen werken. Al eeuwen lang. Ook al lijkt het in de huidige tijd misschien vreemd.
Eerder gepubliceerd op de eerste versie van de Daphne website, 18 november 2000.